ਸ਼ਰੀ ਯੋਗਵਾਸ਼ਿਸ਼ਠ ਚੌਥਾ ਹਾਲਤ ਪ੍ਰਕਰਣ ਸ਼ੁਰੂ

ਸ਼ਰੀਯੋਗਵਾਸ਼ਿਸ਼ਠ ਚੌਥਾ ਹਾਲਤ ਪ੍ਰਕਰਣ ਸ਼ੁਰੂ
ਜਗਤ ਨਿਰਾਕਰਣ

ਵਸ਼ਿਸ਼ਠਜੀ ਬੋਲੇ ,  ਹੇ ਰਾਮਜੀ !  ਹੁਣ ਸਥਿਤੀਪ੍ਰਕਰਣ ਸੁਨਿਏ ਜਿਸਦੇ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਜਗਤ ਨਿਰਵਾਣਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ  ।  ਕਿਵੇਂ ਜਗਤ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸਦੇ ਆਦਿ ਅਹੰਦਾ ਹੈ  ।  ਅਜਿਹਾ ਜੋ ਦ੍ਰਸ਼ਿਅਰੂਪ ਜਗਤ ਹੈ ਸੋ ਭਰਾਂਤੀਮਾਤਰ ਹੈ  ।  ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਾਨਾ ਪ੍ਰਕਾਰ  ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਸਹਿਤ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਅਸਤਰੂਪ ਹੈ ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਜਗਤ ਹੈ  ।  ਜਿਵੇਂ ਦ੍ਰਰਟਾ ਬਿਨਾਂ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿੰਦਰਾ ਬਿਨਾਂ ਸਵਪਨ  ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਤ ਨਗਰ ਭਾਸਦਾ ਹੈ ਤਿਵੇਂ ਜਗਤ ਸਥਿਤ ਹੋਇਆ ਹੈ  ।  ਜਿਵੇਂ ਬਾਂਦਰ ਰੇਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ ਅੱਗ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਹਨ ਉੱਤੇ ਉਸਤੋਂ ਸੀਤ ਨਿਵ੍ਰੱਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ,  ਭਾਵਨਾਮਾਤਰ ਅੱਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ,  ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਜਗਤ ਭਾਵਨਾਮਾਤਰ ਹੈ  ।  ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਤਨ ਮਣਿ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਨਗਰ ਭਾਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਮ੍ਰਗਤ੍ਰਸ਼ਣਾ ਦੀ ਨਦੀ ਭਾਸਦੀ ਹੈ ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਅਸਤਰੂਪ ਜਗਤ ਭੁਲੇਖਾ ਤੋਂ ਸਤਰੂਪ ਹੋ ਭਾਸਦਾ ਹੈ  ।  ਜਿਵੇਂ ਦ੍ਰੜ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਸੰਕਲਪ ਭਾਸਦਾ ਹੈ ਉੱਤੇ ਉਹ ਅਸਤਰੂਪ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕਥੇ ਦੇ ਮਤਲੱਬ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਭਾਸਦੇ ਹਨ ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਨਿ:ਸਾਰ ਰੂਪ ਜਗਤ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਸਾਰਰੂਪ ਹੋ ਭਾਸਦਾ ਹੈ  ।  ਜਿਵੇਂ ਸਵਪਨ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਭਾਸ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ,  ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸਭ ਭੂਤ ਵੱਡੇ ਵੀ ਭਾਸਦੇ ਹਨ ਉੱਤੇ ਆਕਾਸ਼ਵਤ ਸ਼ੂੰਨਿਰੂਪ ਹਨ  ।  ਸਵਪਨ ਵਿੱਚ ਅੰਗਨਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਣਾ ਮਤਲੱਬ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਅਸਤ ਰੁਪ ਹੈ ਸਿੱਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਵੀ ਪ੍ਰਤੱਖ ਭਾਸਦਾ ਹੈ ਪਰ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ,  ਮਤਲੱਬ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਤਰ ਦੀ ਲਿਖੀ ਛੋਟਾ ਕੰਵਲ ਸੁਗੰਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਜਗਤ ਸ਼ੂੰਨਿਰੂਪ ਹੈ  ।  ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਕੇਲੇ ਦਾ ਥੰਭ ਸੁੰਦਰ ਭਾਸਦਾ ਹੈ ਪਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੁੱਝ ਸਾਰ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦਾ ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਜਗਤ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਰਮਣੀਏ ਭਾਸਦਾ ਹੈ ਪਰ ਅਤਿਅੰਤ ਅਸਤਰੂਪ ਹੈ ,  ਇਸਵਿੱਚ ਸਾਰ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦਾ  ।  ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੱਖ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਮ੍ਰਗਤ੍ਰਸ਼ਣਾ ਦੀ ਨਦੀਵਤ ਅਸਤਰੂਪ ਹੈ  ।  ਰਾਮਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ,  ਹੇ ਭਗਵੰਨ ! ਸਰਵ ਸੰਸ਼ਯੋਂ  ਦੇ ਨਾਸ਼ਕਰਤਾ !  ਜਦੋਂ ਮਹਾਕਲਪ ਕਸ਼ਏ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੱਦ ਦ੍ਰਸ਼ਿਅਮਾਨ ਸਭ ਜਗਤ ਆਤਮਰੂਪ ਬੀਜ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ  ।  ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਵਿੱਚ ਅੰਕੁਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ,  ਉਸਤੋਂ ਉਪਜਦਾ ਹੈ ਉਸੀ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ  ।  ਇਹ ਬੁੱਧੀ ਗਿਆਨ ਕੀਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ ਕੀਤੀ ?  ਸਰਵ ਸੰਸ਼ਯੋਂ ਦੀ ਨਿਵ੍ਰੱਤੀ  ਦੇ ਮਤਲੱਬ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਕਹਿਏ  ।  ਵਸ਼ਿਸ਼ਠਜੀ ਬੋਲੇ ,  ਹੇ ਰਾਮਜੀ !  ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਮਹਾਕਲਪ  ਦੇ ਕਸ਼ਏ ਹੋਣ ਉੱਤੇ ਬੀਜਰੂਪ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਜਗਤ ਸਥਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ  ।  ਜੋ ਅਜਿਹਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹੈ ਉਹ ਪਰਮ ਅਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਮਹਾਮੂਰਖ ਬਾਲਕ ਹਨ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਜਗਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬੀਜ ਤੋਂ ਅੰਕੁਰ ਦੀਆਂ ਨਾਈਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੈ ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੈ  ।  ਬੀਜ ਤਾਂ ਦ੍ਰਸ਼ਿਅਰੂਪ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ  ।  ਜਿਵੇਂ ਬਟਬੀਜ ਤੋਂ ਅੰਕੁਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਿਸਥਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਸੋ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਮਨ ਸਹਿਤ ਸ਼ਟ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੋਂ ਅਤੀਤ ਹੈ ,  ਅਰਥਾਤ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ,  ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਜਿਆਦਾ ਨਿਰਮਲ ਹੈ ,  ਉਹਨੂੰ ਜਗਤ ਦਾ ਬੀਜ ਕਿਵੇਂ ਕਹਿਏ ?  ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਜਿਆਦਾ ਸੂਖਮ ,  ਪਰਮ ਉੱਤਮ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਉਪਲੱਬਧ  ਅਤੇ ਨਿੱਤ  ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈ ਉਹਨੂੰ ਬੀਜਭਾਵ ਕਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ  ।  ਹੇ ਰਾਮਜੀ !  ਜੋਕਿ ਸ਼ਾਂਤ ,  ਸੂਖਮ ,  ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਸੱਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਜਗਤ ਅਸਤਰੂਪ ਹੈ ਉਹਨੂੰ ਬੀਜਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਕਹਿਏ ?  ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਬੀਜਰੂਪ ਕਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ ਤੱਦ ਉਸਨੂੰ ਜਗਤ ਕਿਵੇਂ ਕਹਿਏ ?  ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਜਿਆਦਾ ਸੂਖਮ ਨਿਰਮਲ ਪਰਮਪਦ ਵਿੱਚ ਸੁਮੇਰ ,  ਸਮੁੰਦਰ ,  ਅਕਾਸ਼ ਆਦਿ ਜਗਤ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ  ।  ਜੋ ਕਿਞਚਨ ਅਤੇ ਅਕਿਞਚਨ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਰਾਕਾਰ ,  ਸੂਖਮ ਸੱਤਾ ਹੈ ਉਸ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਜਗਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ?  ਉਹ ਮਹਾਸੂਕਸ਼ਮਰੂਪ ਹੈ ਹੋਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਉਸਤੋਂ ਵਿਰੁੱਧਰੂਪ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਧੁੱਪੇ ਛਾਇਆ ਨਹੀਂ ,  ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਅੰਧਕਾਰ ਨਹੀਂ ,  ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਬਰਫ ਨਹੀਂ ,  ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਸੂਖਮ ਵਿੱਚ ਸੁਮੇਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ,  ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਆਤਮਾਮੇਂ ਜਗਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ  ।  ਸਤਿਅਰੂਪ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਅਸਤਿਅਰੂਪ ਜਗਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ?  ਵਟ ਦਾ ਬੀਜ ਸਾਕਾਰਰੂਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਰਾਕਾਰਰੂਪ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਸਾਕਾਰਰੂਪ ਜਗਤ ਹੋਣਾ ਅਿਉਕਤ ਹੈ !  ਹੇ ਰਾਮਜੀ !  ਕਾਰਨ ਦੋ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ - ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਨਿਮਿੱਤਕਾਰਣ ,  ਆਤਮਾ ਦੋਨਾਂ ਕਾਰਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ  ।  ਨਿਮਿੱਤਕਾਰਣ ਤੱਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਾਰਜ ਤੋਂ ਕਰੱਤਾ ਭਿੰਨ ਹੋ ,  ਉੱਤੇ ਆਤਮਾ ਤਾਂ ਅਨੋਖਾ ਹੈ ,  ਉਸਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਦੂਜੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ,  ਉਹ ਕਰੱਤਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਅਤੇ ਕਿਸਦਾ ਹੋ ,  ਸਹਕਾਰੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਕਾਰਜ ਕਰੇ ,  ਉਹ ਤਾਂ ਮਨ ਅਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਨਿਰਾਕਾਰ ਅਵਿਕ੍ਰਿ ਤਰੂਪ ਹੈ  ।  ਅਤੇ ਸਮੂਹ ਕਾਰਨ ਵੀ ਨਤੀਜਾ ਤੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ  ।  ਜਿਵੇਂ ਵਟ ਬੀਜ ਨਤੀਜਾ ਤੋਂ ਰੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ,  ਉੱਤੇ ਆਤਮਾ ਤਾਂ ਅਚਿਉਤਰੂਪ ਹੈ  ,  ਨਤੀਜਾ ਨੂੰ ਕਦਾਚਿਤ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਸਮੂਹ ਕਾਰਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ?  ਜਾਇਤੇ ,  ਅਸਤੀ ,  ਵਰਧਤੇ ,  ਵਿਪਰਿਣਮਤੇ ,  ਕਸ਼ਿਅਤੇ ,  ਨਸ਼ਿਅਤੀ ,  ਇਨਸ਼ਟ ਵਿਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਆਤਮਾ ਜਗਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ?  ਇਸਤੋਂ ਇਹ ਜਗਤ ਅਕਾਰਣਰੂਪ ਭਰਾਂਤੀ ਤੋਂ ਭਾਸਦਾ ਹੈ  ।  ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨੀਲਤਾ , ਸੀਪ ਵਿੱਚ ਰੂਪਿਆ ਅਤੇ ਨਿਦਰਾਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਸਵਪਨ ਨਜ਼ਰ ਭਾਸਦੇ ਹੈ ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਜਗਤ ਭਰਾਂਤੀ ਤੋਂ ਭਾਸਦਾ ਹੈ  ।  ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਸਵਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਗੇ ਤੱਦ ਜਗਤਭੁਲੇਖਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ  ।  ਇਸਤੋਂ ਕਾਰਣਕਾਰਿਆ ਭੁਲੇਖਾ ਨੂੰ ਤਿਆਗਕੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਵਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੋ  ।  ਦੁਰਬੋਧ ਤੋਂ ਸੰਕਲਪ ਰਚਨਾ ਹੋਈ ਹੈ ਉਹਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕਰੋ ਹੋਰ ਆਦਿ ,  ਵਿਚਕਾਰ ਅਤੇ ਅਖੀਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜੋ ਸੱਤਾ ਹੈ ਉਸੀ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੋ ਤੱਦ ਜਗਤਭੁਲੇਖਾ ਮਿਟ ਜਾਵੇਗਾ  ।

SHRI ASARAMYAN JI

ਬੰਦਿਉ ਗੁਰੂ ਪਦਿ ਪਰਮ ਪਰਾਗਾ ।
ਸਰੁਚੀ ਸੁਬਾਸ ਸਰਸ ਅਨੁਰਾਗਾ ॥
ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਪਦ ਨਖ ਮਨਿ ਮਨ ਜੋਤੀ ।
ਸੁਮਰਿਤ ਦਿਵਯ ਦਰਿਸ਼ਟੀ ਹਿਯ ਹੋਤੀ ॥
ਗੁਰੂ ਪਦਰਜ ਮ੍ਰਿਦ ਮੰਜੁਲ ਅੰਜਨ ।
ਨਯਨ ਅਮਿeੈ ਦ੍ਰਿਗਦੋਸ਼ ਵਿਭੰਜਨ ॥
ਗੁਰੂ ਬਿਨ ਭਵਨਿਧਿ ਤਰੇ ਨਾ ਕੋਈ ।
ਜੋ ਬਿਰਚੀ ਸ਼ੰਕਰ ਸਮ ਹੋਈ ॥

ਨਿਵੇਦਨ
ਗਿਆਨੀ ਮਹਾਪੁਰਖਾਂ ਦਾ ਸੰਗ ਮਿਲਣਾ ਬੜਾ ਕਠਿਨ ਹੈ। ਕਬੀਰਦਾਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ:-
ਸੁੱਖ ਦਿੰਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰਦੇ, ਕਰਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਅੰਤ।
ਕਹਿ ਕਬੀਰ ਉਹ ਕਦੋਂ ਮਿਲੇ, ਪਰਮ ਸਨੇਹੀ ਸੰਤ॥
ਸੰਤ ਮਿਲੇ ਇਹ ਸਭ ਮਿਟੇ, ਕਾਲ ਜਾਲ ਜਮ ਚੋਟ।
ਸੀਸ ਨਵਾਵਤ ਢਹਿ ਪਏ, ਸਭ ਪਾਪਨ ਦੀ ਪੋਟ॥
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਜਿਨ੍ਹਾ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣਾ ਅਹੰਕਾਰਰੂਪੀ ਸਿਰ ਝੁਕਾਉਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਥੂਲ ਦੇਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਵਤਾਰੀ ਰੂਪ  ਮਹਾਂਪੁਰਖਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਹੀ ਪਹਿਚਾਨ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਜਾਂਦੇਂ ਹਨ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਇਨ੍ਹਾ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕਿੱਤੇ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਕਿaੁਂਕਿ ਉਹ ਅਗੰਮ ਹੈ। ਨਿਰਾਸ਼ ਮਨੁੱਖ ਫਿਰ ਕੀ ਕਰੇ ? ਉਹ ਪਰਮ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਕਿਸ ਤਰਾਂ ਜਾਣੇ? ਕਿੱਦਾ ਵੇਖੇ? ਕਬੀਰ ਜੀ ਨੇ ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਪਹੇਲੀ ਦਾ ਹੱਲ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਹੈ:-
ਅਲਖ਼ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਆਰਸੀ, ਸਾਧੂ ਕਾ ਹੀ ਦੇਹ।
ਲ਼ਖਾ ਜੋ ਚਾਹੇ ਅਲਖ ਨੂੰ, ਇਨ੍ਹਹੀ ਨੂੰ ਲਖ ਲੇਹ॥
ਹੇ ਮਨੁੱਖ ! ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਉਸ ਅਲਖ ਨੂੰ ਲਖਨਾ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਜਾਨਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਜਾਨਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਚਾਹ ਹੈ ਤਾਂ ਤੂੰ ਅਜਿਹੇ ਸੰਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹੀ ਪੂਰਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਮਹਾਂਪੂਰਖ ਸੰਸਾਰਰੂਪੀ ਮਾਰੂਥਲ ਵਿੱਚ ਸੰਪੂਰਨ ਤਾਪਾਂ ਤੋਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਵਟ ਬ੍ਰਿਛ ਹੈ, ਸ਼ੀਤਲ ਜਲ ਦੇ ਝਰਨੇ ਹਨ।ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਦੇਹ ਨੂੰ ਛੋਹ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਵੀ ਜੀਵ ਨੂੰ ਜਨਮ-ਜਨਮਾਂਤਰ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਕੇ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਅੰਦਰ ਆਤਮਿਕ ਸ਼ੀਤਲਤਾ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਮਹਾਂਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾaੁਂਦੇ-ਗਾaੁਂਦੇ ਤਾਂ ਵੇਦ ਅਤੇ ਪੂਰਾਨ ਵੀ ਥੱਕ ਜਾਦੇਂ ਹਨ।
ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਇਕ ਮਹਾਨ ਪਰਮ ਪੂਜਨੀਯ ਮਹਾਂਪੁਰਖ ਦੀ ਸੰਪੂਰਨ ਜੀਵਨ ਗਾਥਾ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਭਗਤਾਂ ਅੱਗੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।ਇਸ ਅਨੋਖੇ ਸ਼ੀਤਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤਮਯ ਝਰਨੇ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ... ਆਪਣੇ ਜਨਮ-ਜਨਮਾਂਤਰਾ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਧੋਵੋ, ਥਕਾਨ ਨੂੰ ਉਤਾਰੋ ਅਤੇ ਪਰਮ ਪਦ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਪਾ ਕੇ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਵੋ।
- ਸ੍ਰੀ ਯੋਗ ਵੇਦਾਂਤ ਸੇਵਾ ਸਮਿਤੀ, ਅਹਿਮਦਾਬਾਦ ਆਸ਼ਰਮ, ਗੁਜਰਾਤ

ਸ੍ਰੀ ਆਸਾਰਾਮਾਇਣ
ਗੁਰੂ ਚਰਨ ਰਜ ਸ਼ੀਸ ਧਰਿ, ਹਿਰਦੈ ਰੂਪ ਵਿਚਾਰ।
ਸ੍ਰੀ  ਆਸਾਰਾਮਇਣ  ਕਹੋ,  ਵੇਦਾਂਤ  ਦਾ  ਸਾਰ॥
ਧਰਮ  ਕਾਮਾਰਥ  ਮੋਕਸ਼  ਦੇ,  ਰੋਗ  ਸ਼ੋਕ  ਸੰਹਾਰ।
ਭਜੇ ਜੋ ਭਗਤਿ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਸ਼ੀਗਰ ਹੋਵੇ ਬੇੜਾ ਪਾਰ॥
ਭਾਰਤ  ਸਿੰਧੂ  ਨਦੀ  ਬਖਾਨੀ,  ਨਵਾਬ  ਜਿਲ਼ੇ  ਵਿੱਚ  ਗਾਂਵ  ਵਿਰਾਨੀ।
ਰਹਿੰਦਾ  ਇੱਕ  ਸੇਠ  ਗੁਨਖਾਨੀ,  ਨਾਮ  ਥਾਉਮਲ  ਸਿਰੁਮਲਾਨੀ॥
ਆਗਿਆ  ਵਿੱਚ  ਰਹਿੰਦੀ  ਮੇਂਹਗੀਬਾ,  ਪਤੀ  ਪਰਾਇਨ  ਨਾਮ  ਮੰਗੀਬਾ।
ਚੇਤੱਰ  ਵਦ  ਛੇ  ਉਨੀਸ  ਅਠਾਨਵੇਂ,  ਆਸੂਮਲ  ਅਵਤਰਿਤ  ਆਗਨੇ॥
ਮਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਮੜਿਆ ਸੁੱਖ ਸਾਗਰ, ਦੁਆਰ ਤੇ ਆਇਆ ਇੱਕ ਸੌਦਾਗਰ।
ਲਿਆਇਆ ਇੱਕ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਝੂਲਾ, ਵੇਖ ਪਿਤਾ  ਮਨ ਹਰਸ਼ ਨਾਲ ਫੂਲਾ॥
ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਈਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਉਚਿਤ ਸਮੇ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ।
ਈਸ਼ਵਰ  ਦੀ  ਇਹ  ਲੀਲਾ  ਭਾਰੀ,  ਬਾਲਕ  ਹੈ  ਕੋਈ  ਚਮਤਕਾਰੀ॥
ਸੰਤ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਸੁਰਤੀ ਸਰਵਨ, ਮਾਤ-ਪਿਤਾ ਉਪਕਾਰੀ।
ਧਰਮ ਪੁਰਸ਼ ਜਨਮਿਆ ਕੋਈ, ਪੁੰਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭਾਰੀ ॥
ਸੂਰਤ  ਸੀ  ਬਾਲਕ  ਦੀ  ਸਲੋਨੀ,  ਆਉਦੇਂ  ਹੀ  ਕਰ  ਦਿੱਤੀ  ਅਨਹੋਣੀ।
ਸਮਾਜ  ਵਿੱਚ  ਸੀ  ਮਾਨਤਾ  ਜਿਵੇਂ,  ਪ੍ਰਚਲਿਤ  ਇੱਕ  ਕਹਾਵਤ  ਈਵੇਂ॥
ਤਿੰਨ  ਭੈਣਾਂ  ਤਂੋ  ਬਾਅਦ  ਜੋ  ਆਵੇ,  ਪੁੱਤਰ  ਉਹ  ਤ੍ਰਿਖਣ  ਕਹਲਾਵੇਂ।
ਹੁੰਦਾ  ਅਸ਼ੁਭ  ਅਮੰਗਲਕਾਰੀ,  ਦਰ੍ਰਿਦਤਾ  ਲਿਆaੁਂਦਾ  ਹੈ  ਭਾਰੀ॥
ਵਿਪਰੀਤ  ਕਿੰਤੂ  ਦਿਯਾ  ਵਿਖਾਈ,  ਘਰ  ਵਿੱਚ  ਜਿਵੇ  ਲੱਛਮੀ  ਆਈ ।
ਤ੍ਰਿਲੋਕੀ  ਦਾ  ਆਸਣ  ਡੋਲਿਆ,  ਕੁਬੇਰ  ਨੇ  ਵੀ  ਭੰਡਾਰ  ਖੋਲਿਆ ।
ਮਾਨ  ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ  ਅਤੇ  ਵਡਿਆਈ,  ਸਭ  ਦੇ  ਮਨ  ਸਾਂਤੀ  ਛਾਈ॥
ਤੇਜੋਮਈ ਬਾਲਕ ਬੜਾ ਆਨੰਦ ਬੜਾ ਆਪਾਰ ।
ਸ਼ੀਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਆਤਮ ਧੰਨ, ਕਰਨ ਲਗਾ ਵਿਸਥਾਰ॥
ਇੱਕ  ਦਿਨ  ਥਾਉਮਲ  ਦੁਆਰੇ,  ਕੁੱਲ  ਗੁਰੂ  ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ  ਪਧਾਰੇ।
ਜਿਵਂੇ  ਹੀ  ਉਹ  ਬਾਲਕ  ਨੂੰ  ਨਿਹਾਰੇ,  ਅਨਾਯਾਸ  ਹੀ  ਸਹਸਾਂ  ਪੁਕਾਰੇ॥
ਇਹ ਨਹੀਂ ਬਾਲਕ ਹੈ ਸਾਧਾਰਨ, ਦੈਵੀ ਲੱਛਣ ਤੇਜ ਹੈ ਕਾਰਨ।
ਨੇਤਰਾਂ  ਵਿੱਚ  ਸ਼ਾਤਵਿਕ  ਲੱਛਣ,  ਇਸਦੇ  ਕੰਮ  ਬੜੇ  ਵਿਲੱਖਣ॥
ਇਹ  ਤਾਂ  ਮਹਾਨ  ਸੰਤ  ਬਣੇਗਾ,  ਲੋਕਾਂ  ਦਾ  ਉਧਾਰ  ਕਰੇਗਾ।
ਸੁਣ  ਗੁਰੂ  ਕੀ  ਭਵਿੱਖਵਾਨੀ,  ਗਦਗਦ  ਹੋ  ਗਏ  ਸਿਰੁਮਲਾਣੀ।
ਮਾਤਾ  ਨੇ  ਵੀ  ਮੱਥਾ  ਚੁੰਮਿਆ,  ਹਰ  ਕੋਈ  ਲੈ  ਕੇ  ਘੁਮਿਆ॥
ਗਿਆਨੀ  ਵੈਰਾਗੀ  ਪੂਰਵ  ਦਾ,  ਤੇਰੇ  ਘਰ  ਵਿੱਚ  ਆਏ।
ਜਨਮ  ਲੀਤਾ  ਹੈ  ਯੋਗੀ  ਨੇ  ਪੁਤੱਰ  ਤੇਰਾ  ਕਹਾਏ॥
ਪਾਵਨ  ਤੇਰਾ  ਕੁੱਲ  ਹੋਇਆ,  ਜਨਨੀ  ਕੋਖ  ਕਿਰਤਾਰਥ।
ਨਾਮ  ਅਮਰ  ਤੇਰਾ  ਹੋਇਆ,  ਪੂਰਨ  ਚਾਰ  ਪੁਰਸ਼ਾਰਥ॥
ਸੰਤਾਲੀਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਸ਼ ਵਿਭਾਜਨ, ਪਾਕ ਚ' ਛੱਡਿਆ ਭੂ ਪਸ਼ੂ ਅਤੇ ਧਨ।
ਭਾਰਤ ਅਹਿਮਦਾਬਾਦ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਮਨੀਪੁਰ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਪਾਏ॥
ਬੜੀ  ਵਿਲੱਖਣ  ਸਿਮਰਨ  ਸ਼ਕਤੀ,  ਆਸੂਮਲ  ਦੀ  ਆਸੂ  ਯੁਕਤੀ।
ਤੇਜ ਬੁੱਧੀ ਏਕਾਗਰ ਨਿਮਰਤਾ, ਤਿਵਰਤ ਕਾਰਜ ਅਤੇ ਸ਼ਹਨਸੀਲਤਾ॥
ਆਸੂਮਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਮੁੱਖ ਰਹਿੰਦੇ, ਸਿੱਖਿਅਕ ਹੱਸਮੁੱਖ ਭਾਈ ਕਹਿੰਦੇ।
ਪਿਸਤਾ  ਬਦਾਮ  ਕਾਜੂ  ਅਖਰੋਟਾ,  ਭਰੇ  ਜੇਬ  ਖਾਦੇਂ  ਭਰ  ਪੇਟਾ॥
ਦੇ ਦੇ ਮੱਖਣ ਮਿਸ਼ਰੀ ਕੂਜਾ, ਮਾਂ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਪੂਜਾ।
ਧਿਆਨ ਦਾ ਸ਼ਵਾਦ ਲੱਗਾ ਫਿਰ ਅੇਵੇਂ, ਰਹੇ ਨਾ ਮਛੱਲੀ ਜਲ ਬਿਨ ਜਿਵੇਂ॥
ਹੋਏ ਬ੍ਰਹਮਵਿੱਦਿਆ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਉਹ,ਉਹੀ ਹੈ ਵਿੱਦਿਆ ਜਾਂ ਵਿਮੁਕਤੇਯ।
ਬਹੁਤ ਰਾਤ ਤੱਕ ਪੈਰ ਦਬਾਉਦਂੇ, ਭਰੇ ਕੰਠ ਪਿਤਾ ਤੋ ਆਸ਼ੀਸ ਪਾਉਦੇ॥
ਪੁੱਤਰ ਤੇਰਾ ਜਗਤ ਵਿੱਚ, ਸਦਾ ਰਹੇਗਾ ਨਾਮ।
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਤੇਰੇ ਤੋਂ, ਸਦਾ ਪੂਰਨ ਹੋਣਗੇ ਕਾਮ॥
ਸਿਰ ਤੋ ਹਟੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਛਾਇਆ, ਫਿਰ ਮਾਇਆ ਨੇ ਜਾਲ ਫੈਲਾਇਆ।
ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦਾ ਹੋਇਆ ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਵਿਅਰਥ ਗਏ ਮਾਂ ਦੇ ਆਸਵਾਸ਼ਨ॥
ਛੁੱਟਿਆ ਵੈਭਵ ਸਕੂਲੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਸ੍ਰੁਰੂ ਹੋ ਗਈ ਅਗਨੀ ਪਰੀਖਿਆ।
ਗਏ  ਸਿੱਧਪੂਰ  ਨੋਕਰੀ  ਕਰਨੇ,  ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ  ਦੇ  ਅੱਗੇ  ਵਹਾਏ  ਝਰਨੇ॥
ਸੇਵਕ  ਸਖਾ  ਭਾਵ  ਤਂੋ  ਭੀਜੇ,  ਗੋਬਿੰਦ  ਮਾਦਵ  ਤਿਉ  ਰੀਝੇ।
ਇਕ  ਦਿਨ  ਇੱਕ  ਮਾਈ  ਆਈ,  ਬੋਲੀ  ਹੇ  ਭਗਵਨ  ਸੁਖਦਾਈ॥
ਪਏ  ਪੁੱਤ  ਦੁੱਖ  ਮੈਨੂੰ  ਝੇਲਨੇ,  ਖੁਨ  ਕੇਸ  ਦੋ  ਬੇਟੇ  ਜੇਲ  ਮੇਂ।
ਬੋਲੇ  ਆਸੂ  ਸੁੱਖ  ਪਾਉਣਗੇ,  ਨਿਰਦੋਸ਼  ਛੁੱਟ  ਜਲਦੀ  ਆਉਣਗੇਂ॥
ਬੇਟੇ  ਘਰ  ਆਏ  ਮਾਂ  ਭੱਜੀ,  ਆਸੂਮਲ  ਦੇ  ਚਰਨੀ  ਲੱਗੀ।
ਆਸੂਮਲ ਦਾ ਪੁਸ਼ਟ ਹੋਇਆ, ਅਲੋਕਿਕ ਪ੍ਰਭਾਵ।
ਵਾਕਸਿੱਧੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ, ਹੋ ਗਿਆ ਪ੍ਰ੍ਰਦੁਰਭਾਵ॥
ਬਰਸ  ਸਿੱਧਪੁਰ  ਤਿੰਨ  ਬਿਤਾਏ,  ਵਾਪਸ  ਅਹਿਮਦਾਬਾਦ  ਨੂੰ  ਆਏ।
ਕਰਨ ਲੱਗੀ ਲੱਛਮੀ ਨਰਤਨ, ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਭਰਾ ਦਾ ਦਿਲ ਪਰਿਵਰਤਨ॥
ਦ੍ਰਰਿਦਤਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਤਾ, ਘਰ ਵੈਭਵ ਭਰਪੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਿਨੇਮਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਭਾਏ, ਬਲਾਤ ਲੈ ਗਏ ਰੌਂਦੇ ਆਏ॥
ਜਿਸ ਮਾਂ ਨੇ ਸੀ ਧਿਆਨ ਸਿਖਾਇਆ, ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਰੋਣਾ ਆਇਆ।
ਮਾਂ  ਕਰਨਾ  ਚਾਹੁੰਦੀ  ਸੀ  ਸ਼ਾਦੀ,  ਆਸੂਮਲ  ਦਾ  ਮਨ  ਵੈਰਾਗੀ॥
ਫਿਰ ਵੀ ਸਭਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਲਗਾਈ, ਜਬਰਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਗਾਈ।
ਸ਼ਾਦੀ ਨੂੰ ਜਦ ਹੋਇਆ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ, ਆਸੂਮਲ ਕਰ ਗਏ ਪਲਾਯਨ॥
ਪੰਡਿਤ ਕਿਹਾ ਗੁਰੂ ਸਮਰੱਥ ਨੂੰ, ਰਾਮਦਾਸ ਸਾਵਧਾਨ।
ਸ਼ਾਦੀ ਫੇਰੇ ਫਿਰਦੇ ਹੋਏ, ਭੱਜੇ ਛੁੜਾ ਕੇ ਜਾਨ॥
ਕਰਤ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਦਮ, ਮਿਲੇ ਬਰੁੱਚ ਚ' ਅਸ਼ੋਕ ਆਸ਼ਰਮ।
ਕਠਿਨਾਈ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ ਰਸਤਾ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਦਾ ਦਿੱਤਾ ਵਾਸਤਾ॥
ਘਰ  ਚ'  ਆਏ  ਆਜਮਾਏ  ਗੁਰ,  ਬਾਰਾਤ  ਲੈ  ਪਹੁੰਚੇ  ਆਦੀਪੁਰ।
ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ ਪਰ ਮਨ ਦ੍ਰਿੜਆਇਆ, ਭਗਤ ਨੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸਮਝਇਆ॥
ਆਪਣਾ ਵਿਵਹਾਰ ਹੋਏਗਾ ਇਦ੍ਹਾ, ਜਲ ਵਿੱਚ ਮੱਛਲੀ ਰਹਿੰਦੀ ਜਿਦਾਂ।
ਸੰਸਾਰਿਕ ਵਿਵਹਾਰ ਤੱਦ ਹੋਏਗਾ, ਜੱਦ ਮੈਨੂੰ ਸਾਖਸ਼ਾਤਕਾਰ ਹੋਵੇਗਾ॥
ਨਾਲ ਰਹੇ ਜਿਉਂ ਆਤਮ ਕਾਇਆ, ਨਾਲ ਰਹੇ ਵੈਰਾਗੀ ਮਾਇਆ।
ਅਨਸ਼ਵਰ ਹਾਂ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ, ਸੱਤ ਚਿੱਤ ਹਾਂ ਆਨੰਦ।
ਸ਼ਥਿਤੀ  ਵਿੱਚ  ਜੀਨ  ਲਗਾ,  ਹੋਵੇ  ਪਰਮਾਨੰਦ॥
ਮੂਲ  ਗ੍ਰੰਥ  ਅਧਿਐਨ  ਦੇ  ਹੇਤੁ,  ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ  ਭਾਸ਼ਾ  ਹੈ  ਇੱਕ  ਸ਼ੇਤੂ।
ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ  ਦੀ  ਸਿੱਖਿਆ  ਪਾਈ,  ਗਤੀ  ਅਤੇ  ਸਾਧਨਾ  ਵਧਾਈ॥
ਇਕ ਸਲੌਕ ਹਿਰਦੈ ਵਿਚ ਬੈਠਾ, ਵੇਰਾਗਯ ਸੋਇਆ ਉਠੱ ਬੈਠਾ।
ਆਸ਼ਾ ਛੱਡ ਨੇਰਾਸ਼ੇਅਵਿਲੰਬਿਤ, ਉਸਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪੂਰਨ ਅਨੁਸ਼ਤਿਤ॥
ਲ਼ੱਛਮੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, ਈਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਧਏ ਬਤਾਇਆ।
ਛੱਡ ਕੇ ਘਰ ਮੈ ਹੁਣ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਲਕਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਆਵਾਗਾਂ॥
ਕੇਦਾਰਨਾਥ  ਦੇ  ਦਰਸਨ  ਪਾਏ,  ਲਕਸ਼ਾਦਿਪੱਤੀ  ਆਸ਼ੀਸ  ਪਾਏ।
ਪੁੰਨਿ ਪੂਜਾ  ਪੁੰਨ ਸ਼ੰਕਲਪਾਏ, ਈਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਆਸ਼ੀਸ ਪਾਏ॥
ਆਏ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲੀਲਾ ਸਥੱਲੀ ਵਿੱਚ, ਵਰਿੰਦਾਵਨ ਦੀ ਕੁੰਜ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ।
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਐਸਾ ਡਾਲਾ, ਉਹ ਜਾ ਪਹੁੰਚੇ ਨੈਨੀਤਾਲਾ॥
ਉਥੇ ਸੀ ਕਸ਼ਤਰੀਏ ਬ੍ਰਹਮ ਨਿਸ਼ਠਿਤ, ਸੁਆਮੀ ਲੀਲਾ ਸ਼ਾਹ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਿਤ।
ਅੰਦਰ ਨਰਮ ਸੀ ਬਾਹਰ ਕਠੋਰਾ, ਨਿਰਵਿਕਲ਼ਪ ਜੋ ਕਾਗਜ ਕੋਰਾ॥
ਪੂਰਨ ਸੁੰਤਤਰ ਪਰਮ ਉਪਕਾਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਸਥਿਤ ਆਤਮਾ ਸ਼ਾਖਸਾਤਕਾਰੀ।
ਈਸ਼ ਕਿਰਪਾ ਬਿਨ ਗੁਰੂ ਨਹੀਂ, ਗੁਰੂ ਬਿਨ ਨਹੀ ਗਿਆਨ।
ਗਿਆਨ ਬਿਨਾਂ ਆਤਮ ਨਹੀਂ, ਗਵਾਂਿਹ ਵੇਦ ਪੁਰਾਨ॥
ਜਾਨਨ  ਨੂੰ  ਸਾਧਕ  ਦੀ  ਕੋਟੀ,  ਸੱਤਰ  ਦਿਨ  ਤੱਕ  ਹੋਈ  ਕਸੋਟੀ।
ਕੰਚਣ ਨੂੰ ਅਗਨੀ ਵਿੱਚ ਤਪਾਇਆ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਸੂਮਲ ਬੁਲਵਾਇਆ॥
ਕਿਹਾ ਗ੍ਰੁਹਿਸਤ ਹੋ ਕ੍ਰਮ ਕਰਨਾ, ਧਿਆਨ ਭਜਨ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਰਨਾ।
ਆਗਿਆ ਮਨ ਕੇ ਘਰ ਵਿਚ ਆਏ, ਪਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੋਟੀ ਕੌਰਲ ਧਾਏ॥
ਨਰਮਦਾ ਤਟ ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਗਾਇਆ, ਲਾਲ ਜੀ ਮਹਾਰਾਜ ਆਕਰਸ਼ਾਏ।
ਸਪ੍ਰੇਮ ਸ਼ੀਲ ਸੁਆਮੀ ਪਹਿ ਧਾਏ, ਦੱਤਕੁਟੀਰ ਵਿੱਚ ਸਾਗ੍ਰਹਿ ਲਾਏ॥
ਉਮੜਿਆ  ਪ੍ਰਭੂ  ਪ੍ਰੇਮ  ਦਾ  ਚਸਕਾ,  ਅਨੁਸ਼ਠਾਨ  ਚਾਲੀਸ਼  ਦਿਨਾਂ  ਦਾ।
ਮਰੇ ਛੇ ਛਤਰੂ ਸਥਿਤੀ ਪਾਈ, ਬ੍ਰਹਮਨਿਸ਼ਠਤਾ ਸਹਜ ਸਮਾਈ॥
ਸੁਭਾਸੁਭ  ਸਮ  ਰੋਣਾ  ਗਾਣਾ,  ਗਰਮੀ  ਠੰਡ  ਮਾਨ  ਅਤੇ  ਅਪਮਾਨਾ।
ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਈ ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਪਿਆਸ, ਮਹੱਲ ਅਤੇ ਕੁਟੀਆ ਆਸ ਨਿਰਾਸ॥
ਭਗਤੀ ਯੋਗ ਗਿਆਨ ਅਭਿਆਸੀ, ਹੋਏ ਸਮਾਨ ਮਗਹਰ ਅਤੇ ਕਾਸੀ।
ਭਾਵ ਹੀ ਕਾਰਨ ਈਸ਼ ਹੈ, ਨ ਸਵਰਨ ਕਾਠ ਪਸ਼ਾਨ।
ਸ਼ਤ ਚਿੱਤ ਆਨੰਦ ਰੂਪ  ਹੈ, ਵਿਆਪਕ ਹੈ ਭਗਵਾਨ॥
ਬ੍ਰਹਮੇਸ਼ਾਨ  ਜਨਾਰਦਨ,  ਸਾਰਦ  ਸ਼ੇਸ  ਗਨੇਸ਼।
ਨਿਰਾਕਾਰ  ਸਾਕਾਰ  ਹੈ,  ਹੈ  ਸਰਵਤ  ਭਵੇਛ॥
ਹੋਏ  ਆਸੂਮਲ  ਬ੍ਰਹਮ  ਅਭਿਆਸੀ,  ਜਨਮ  ਅਨੇਕਾਂ  ਲੱਗੇ  ਬਾਸੀ।
ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਆਦਿ ਵਿਆਦਿ, ਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈ ਸਹਿਜ ਸਮਾਧੀ॥
ਇੱਕ ਰਾਤ ਨਦੀ ਕਿਨਾਰੇ ਮਨ ਆਕਰਸ਼ਾ, ਆਈ ਜੌਰ ਨਾਲ ਹਨੇਰੀ ਵਰਖਾ।
ਬੰਦ  ਮਕਾਨ  ਬਰਾਂਡਾ  ਖਾਲੀ,  ਬੈਠੇ  ਉੱਥੇ  ਸਮਾਧੀ  ਲੱਗਾ  ਲਈ॥
ਵੇਖਿਆ  ਕਿਸੇ  ਨੇ  ਸੋਚਿਆ  ਡਾਕੂ,  ਲੈ  ਕੇ  ਆਏ  ਭਾਲਾ  ਚਾਕੂ।
ਦੋੜੇ ਚੀਖੇ ਸ਼ੋਰ ਪੈ ਗਿਆ, ਛੁਟੀ ਸਮਾਧੀ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚ ਗਿਆ॥
ਸਾਧਕ ਉੱਠੇ ਸੀ ਵਿਖਰੇ ਕੇਸ਼ਾ, ਰਾਗ ਦ੍ਰਵੇਸ਼ ਨਾ ਕੰਚਿਤ ਲੇਸ਼ਾ।
ਸਰਲ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਾਧੂ ਮੰਨਿਆ, ਹੱਤਿਆਰਿਆ ਨੇ ਕਾਲ ਹੀ ਮੰਨਿਆ॥
ਭੈਰਵ  ਦੇਖ  ਦੁਸ਼ਟ  ਘਬਰਾਏ,  ਪਹਿਲਵਾਨ  ਜੋ  ਮਲ  ਹੀ  ਪਾਏ।
ਕਾਮੀਜਨਾਂ  ਨੇ  ਆਸ਼ਕ  ਮੰਨਿਆ,  ਸਾਧੂਜਨ  ਕੀਤਾ  ਪ੍ਰਣਾਮਾ॥
ਇਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵੇਖੇ ਸਾਰੇ, ਚਲੇ ਸ਼ਾਤ ਗੰਭੀਰ।
ਸ਼ਸ਼ਤਰਾ ਦੀ ਭੀੜ ਨੂੰ, ਸਹਿਜ ਗਏ ਉਹ ਚੀਰ॥
ਮਾਤਾ ਆਈ ਧਰਮ ਦੀ ਸੇਵੀ, ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਪਤਨੀ ਲੱਛਮੀ ਦੇਵੀ।
ਦੋਵੇਂ  ਫੁੱਟ  ਫੁੱਟ  ਕੇ  ਰੋਈ,  ਰੋਂਦਿਆ  ਵੇਖ  ਕਰੁਨਾ  ਵੀ  ਰੋਈ॥
ਸੰਤ ਲਾਲ ਜੀ ਦਾ ਹਿਰਦੈ ਪਸ਼ੀਜਿਆ, ਹਰ ਦਰਸ਼ਕ ਆਸੂ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜਿਆ।
ਕਿਹਾ  ਸਾਰਿਆ  ਨੇ  ਤੁਸੀਂ  ਜਾਉ,  ਆਸੂਮਲ  ਬੋਲੇ  ਕਿ  ਭਾਇਉ॥
ਚਾਲੀ  ਦਿਨ  ਹੋਏ  ਨਹੀਂ  ਪੂਰੇ,  ਅਨੁਸ਼ਠਾਨ  ਹੈ  ਮੇਰਾ  ਅਧੂਰਾ।
ਆਸੂਮਲ  ਨੇ  ਛੱਡੀ  ਤ੍ਰਿਤਿਖਸ਼ਨਾ,  ਮਾਂ  ਪਤਨੀ  ਨੇ  ਕੀਤੀ  ਪ੍ਰਤੀਕਸ਼ਾ॥
ਜਿਸ ਦਿਨ ਪਿੰਡ ਚੋਂ ਹੋਈ ਵਿਦਾਈ, ਜਾਰ ਜਾਰ ਰੋਏ ਲੋਕ ਲੁਗਾਈ।
ਅਹਿਮਦਾਬਾਦ  ਨੂੰ  ਹੋਏ  ਰਵਾਨਾ,  ਮਿਆਗਾਂਵ  ਤੋ  ਕੀਤਾ  ਪਯਾਨਾ॥
ਮੁਬੰਈ  ਗਏ  ਗੁਰੂ  ਕਿ  ਚਾਹ,  ਮਿਲੇ  ਉੱਥੇ  ਲੀਲਾ  ਸ਼ਾਹ।
ਪਰਮ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੁਤੱਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਘਟਜਲ ਵਿੱਚ ਪੇਖਿਆ॥
ਘੱਟਕ ਤੋੜ ਜਲ ਜਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਇਆ, ਜਲ ਪ੍ਰਕਾਸ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਛਾਇਆ।
ਨਿੱਜ ਸਵਰੂਪ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦ੍ਰਿੜਾਇਆ, ਢਾਈ ਦਿਨ ਤੱਕ ਹੋਸ਼ ਨਾ ਆਇਆ॥
ਆਸ਼ੋਜ  ਸ਼ੁਧ  ਦੋ  ਦਿਵਸ,  ਸੰਵਤ  ਬੀਸ  ਈਕੀਸ਼।
ਮੱਧ  ਢਾਈ  ਵਜੇ,  ਮਿਲਿਆਂ  ਈਸ਼  ਨਾਲ  ਈਸ਼॥
ਦੇਹ ਸਾਰੀ ਮਿਥਿਆ ਹੋਈ, ਜਗਤ ਹੋਇਆ ਨਿਸਾਰ।
ਹੋਇਆ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਆਪਣਾ  ਸ਼ਾਖਸ਼ਾਤਕਾਰ॥
ਪਰਮ ਸੁਤੰਤਰ ਪੁਰਸ਼ ਦਰਸਾਇਆ, ਜੀਵ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪਾਇਆ।
ਜਾਨ  ਲਿਤਾ  ਹੈ  ਸ਼ਾਤ  ਨਿਰੰਜਨ,  ਲੱਗੇ  ਨਾ  ਮੈਨੂੰ  ਕੋਈ  ਬੰਧਨ॥
ਇਹ ਜਗਤ ਸਾਰਾ ਹੈ ਨਸ਼ਵਰ, ਮੈ ਹੀ ਸ਼ਾਸਵਤ ਇੱਕ ਅਨਸ਼ਵਰ।
ਦੀਦ ਹਨ ਦੋ ਪਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਇੱਕ ਹੈ, ਲਘੂ ਗੁਰੁ ਵਿਚ ਉਹੀ ਇੱਕ ਹੈ॥
ਸਰਵਤ ਇੱਕ ਕਿਸੇ ਬਤਲਾਏ, ਸਰਵਵਿਆਪਤ ਕਿਤੇ ਆਏ ਜਾਏ।
ਅਨੰਤ  ਸ਼ਕਤੀ  ਵਾਲਾ  ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ,  ਰਿਧਿ  ਸਿਧਿ  ਉਸਦੀ  ਦਾਸੀ॥
ਸ਼ਾਰਾ  ਹੀ  ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ  ਪਸਾਰਾ,  ਚਲੇ  ਉਸਦੀ  ਇੱਛਾ  ਅਨੁਸਾਰਾ।
ਜੇਕਰ  ਉਹ  ਸ਼ਕੰਲਪ  ਚਲਾਏ,  ਮੁਰਦਾ  ਵੀ  ਜਿੰਦਾ  ਹੋ  ਜਾਵੇ॥
ਬ੍ਰਹਮ ਸਥਿਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਕਾਰਜ ਰਹੇ ਨਾ ਸ਼ੇਸ।
ਮੋਹ ਕਦੀਂ ਨਾ ਠਗ ਸਕੇ, ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਲਵਲੇਸ਼॥
ਪੂਰਨ ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮਿਲੀ, ਪੂਰਨ ਗੁਰੂ ਦਾ ਗਿਆਨ।
ਆਸੂਮਲ  ਤੋਂ  ਹੋ  ਗਏ,  ਸਾਈਂ  ਆਸਾਰਾਮ॥
ਜਾਗਤ  ਸਵਪਨ  ਸੁਸ਼ਪਤੀ  ਚੇਤੇ,  ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ  ਦਾ  ਆਨੰਦ  ਲੈਦੇ।
ਖਾਦੇਂ  ਪੀਦੇਂ  ਮੋਨ  ਜਾ  ਕਹਿੰਦੇ,  ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ  ਮਸਤੀ  ਵਿਚ  ਰਹਿੰਦੇ॥
ਰਵੋ ਗ੍ਰਹਿਸਥ ਗੁਰੂ ਦਾ ਆਦੇਸ, ਗ੍ਰਹਿਸਥ ਸਾਧੂ ਕਰੋ ਉਪਦੇਸ਼।
ਕੀਤੇ  ਗੁਰੂ  ਨੇ  ਵਾਰੇ  ਨਿਆਰੇ,  ਗੁਜਰਾਤ  ਡੀਸਾ  ਪਿੰਡ  ਪਧਾਰੇ॥
ਮ੍ਰਿਤ ਗਾਂ ਨੂੰ  ਦਿੱਤਾ ਜੀਵਨ ਦਾਨ, ਤੱਦ ਤੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਲਿਆ ਪਹਿਚਾਨ।
ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਨਾਰਾਇਣ ਹਰਿ, ਲੈਣ ਜਾਦੇਂ ਕਦੀਂ ਮਧੁਕੱਰੀ॥
ਤੱਦ  ਤੋ  ਉਹ  ਸਤਸੰਗ  ਸੁਣਾਉਂਦੇ,  ਸਾਰੇ  ਆਏ  ਸ਼ਾਤੀ  ਪਾਉਂਦੇ।
ਜੋ ਆਇਆ ਉਧਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਭਗਤ ਦਾ ਬੇੜਾ ਪਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ॥
ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਮਰਨਾਸਨ ਚਲਾਏ, ਵਿਅਸਨ ਮਾਂਸ ਅਤੇ ਮਦ ਛੁਡਾਏ।
ਇਕ ਦਿਨ ਮਨ ਉਕਤਾ ਗਿਆ, ਕੀਤਾ ਡਿਸਾ ਤੋ ਕੂਚ।
ਆਈ  ਮੋਜ  ਫਕੀਰ  ਦੀ,  ਦਿੱਤਾ  ਝੋਂਪੜਾ  ਫੂਕ॥
ਉਹ  ਨਾਰੇਸ਼ਵਰ  ਧਾਮ  ਪਧਾਰੇ,  ਜਾ  ਪਹੁੰਚੇ  ਨਰਮਦਾ  ਕਿਨਾਰੇ।
ਮੀਲਾ  ਪਿੱਛੇ  ਛੱਡਿਆ  ਮੰਦਰ,  ਗਏ  ਘੋਰ  ਜੰਗਲ  ਦੇ  ਅੰਦਰ॥
ਘਣੇ  ਵ੍ਰਿਖ  ਤਲੇ  ਪੱਥਰ  ਤੇ,  ਬੈਠੇ  ਧਿਆਨ  ਨਿਰੰਜਨ  ਕਾ  ਧਰ।
ਰਾਤ  ਗਈ  ਸਵੇਰ  ਹੋ  ਆਈ,  ਬਾਲ  ਰਵੀ  ਨੇ  ਸੂਰਤ  ਵਿਖਾਈ॥
ਸਵੇਰੇ ਪਕਸ਼ੀ ਕੋਇਲ ਕੁਕੰਤਾ, ਛੁੱਟ ਗਿਆ ਧਿਆਨ ਉੱਠ ਗਏ ਸੰਤਾ।
ਪ੍ਰਾਤਾ ਵਿਧਿ ਨਿਵਰਤ ਹੋ ਆਏ, ਫੇਰ ਅਭਿਆਸ ਕਸ਼ੁਦਾ ਦਾ ਪਾਏ॥
ਸੋਚਿਆ  ਮੈਂ  ਨਾ  ਕਿਤੇ  ਜਾਵਾਗਾਂ,  ਏਥੇ  ਬੈਠ  ਕੇ  ਹੀ  ਖਾਵਾਗਾਂ।
ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਰਜ ਹੋਵੇਗੀ ਆਵੇਗਾ, ਸ਼੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਤਾ ਖੁਦ ਲਿਆਵੇਗਾ॥
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚਾਰ ਉਹ ਲਿਆਏ, ਤਿਵੇ ਹੀ ਦੋਂ ਕਿਸਾਨ ਉਥੇ ਆਏ।
ਦੋਨਾਂ  ਸਿਰ  ਤੇ  ਬੰਨਿਆ  ਸਾਫਾ,  ਖਾਦਪੇe  ਲੈਕੇ  ਦੋਵੇ  ਹੱਥਾ॥
ਬੋਲੇ  ਜੀਵਨ  ਸਫਲ  ਹੈ  ਅੱਜ,  ਆਦਰਯ  ਸਵੀਕਾਰੋ  ਮਹਾਰਾਜ।
ਬੋਲੇ  ਸੰਤ  ਹੋਰ  ਕਿਤੇ  ਜਾਉ,  ਜੋ  ਹੈ  ਤੁਹਾਡਾ  ਉਸਨੂੰ  ਖਵਾਉ॥
ਬੋਲੇ ਕਿਸਾਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਮਾਰਗ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਾਡਾ ਨਾ ਕੋਈ ਸੰਤ ਹੈ ਦੂਜਾ, ਆਉ ਪਿੰਡ ਕਰੀਏ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ॥
ਆਸਾਰਾਮ  ਤੱਦ  ਮਨ  ਵਿਚ  ਧਾਰੇ,  ਨਿਰਾਕਾਰ  ਆਧਾਰ  ਹਮਾਰੇ।
ਪੀਤਾ  ਦੁੱਧ  ਥੋੜਾ  ਫਲ  ਖਾਇਆ,  ਨਦੀ  ਕਿਨਾਰੇ  ਯੋਗੀ  ਧਾਇਆ॥
ਗਾਂਧੀ  ਨਗਰ  ਗੁਜਰਾਤ  ਵਿੱਚ,  ਹੈ  ਮੁਟੇਰਾ  ਗਾਂਵ।
ਬ੍ਰਹਮਨਿਸ਼ਠ  ਸ੍ਰੀ  ਸੰਤ  ਦਾ,  ਇਹੀ  ਹੈ  ਪਾਵਨ  ਧਾਮ॥
ਆਤਮ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਮੱਸਤ ਹੈ, ਕਰੇ ਵੇਦਾਂਤੀ ਖੇਲ।
ਭਗਤੀ ਯੋਗ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਕਰਦੇ ਮੇਲ॥
ਸ਼ਾਧਿਕਾਵਾਂ  ਦਾ  ਅਲੱਗ  ਆਸ਼ਰਮ  ਨਾਰੀ  ਉਥਾਨ।
ਨਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਗਰਿਤ ਸਦਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਹੀਂ ਬਿਆਨ॥
ਬਾਲਕ  ਬ੍ਰਿਧ  ਅਤੇ  ਨਰ  ਨਾਰੀ,  ਸਾਰੇ  ਪ੍ਰਰੇਨਾ  ਪਾਉਣ  ਭਾਰੀ।
ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਿਹੜਾ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾਵੇ, ਸ਼ਾਤੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋ ਜਾਵੇ॥
ਨਿੱਤ  ਵਿਵਿਦ  ਪ੍ਰਯੋਗ  ਕਰਾਉਣ,  ਨਾਨਾ  ਅਨੁਸੰਧਾਨ  ਬਤਾਉਣ।
ਨਾਭੀ ਵਿੱਚ ਉਹ 'ਉਮ' ਕਹਾਉਣ, ਹਿਰਦੈ ਵਿੱਚ ਉਹ 'ਰਾਮ' ਕਹਾਉਣ॥
ਸਾਧਾਰਨ ਧਿਆਨ ਜੋ ਲਗਾਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਹਿਰੇ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਣ।
ਸਭ ਨੂੰ ਨਿਰਭਯੈ ਯੋਗ ਸਿਖਾਉਣ, ਸਭਦਾ ਆਤਮਉਥਾਨ ਕਰਾਉਣ॥
ਹਜਾਰਾ  ਦੇ  ਉਹ  ਰੋਗ  ਮਿਟਾਉਣ,  ਅਤੇ  ਲੱਖਾ  ਦੇ  ਸੋਕ  ਛੁਡਾਉਣ।
ਅਮ੍ਰਿੰਤਮਯ  ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ  ਜਦੋ  ਦਿੰਦੇ,  ਭਗਤ  ਦਾ  ਰੋਗ  ਸ਼ੋਕ  ਹਰ  ਲੈਂਦੇ॥
ਜਿਸਨੇ ਨਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਲੀਤਾ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਪਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਉਸਦਾ ਯੋਗ ਕਸ਼ੇਮ ਉਹ ਰੱਖਦੇ, ਉਹ ਨਾ ਤਿੰਨਾ ਤਾਪਾ ਤੋਂ ਤਪਦੇ॥
ਧਰਮ ਕਮਾਰਥ ਮੋਕਸ਼ ਉਹ ਪਾਉਂਦੇ, ਆਪਦ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਬੱਚ ਜਾਂਦੇ।
ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਸ ਰਕਸ਼ਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸੂਖਮ ਸਰੀਰ ਗੁਰੂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ॥
ਸੱਚਮੁਚ ਗੁਰੂ ਹਨ ਦੀਨ ਦਿਆਲ, ਸਹਜ ਹੀ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਨਿਹਾਲ।
ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਭ ਝੋਲੀ ਭਰ ਲੈਣ, ਨਿੱਜ ਆਤਮਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਣ॥
ਇੱਕ  ਸੋ  ਅੱਠ  ਜੋ  ਪਾਠ  ਕਰਨਗੇ,  ਉਸਦੇ  ਸਾਰੇ  ਕਾਜ  ਸਰਨਗੇ।
ਗੰਗਾ  ਰਾਮ  ਸ਼ੀਲ  ਹੈ  ਦਾਸਾ,  ਹੋਵੇਗੀ  ਪੂਰਨ  ਸਭ  ਅਭਿਲਾਸ਼ਾ॥
ਵਰਾਭਯਦਾਤਾ  ਸਤਿਗੁਰੂ  ਪਰਮ  ਹੀ  ਭਗਤ  ਕ੍ਰਿਪਾਲ।
ਨਿਸ਼ਚਲ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਜਿਹੜਾ ਭਜੇ, ਸਾਂਈ ਕਰੇ ਨਿਹਾਲ॥
ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਾਮ ਤੇਰਾ ਰਹੇ, ਮੁੱਖ ਤੇ ਰਹੇ ਸੁਗੀਤ।
ਸਾਨੂੰ  ਏਨਾ  ਦੇਵੋ,  ਰਹੇ  ਗੁਰੂ  ਚਰਨ  ਵਿੱਚ  ਪ੍ਰੀਤ॥
ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਮਹਿਮਾ
ਗੁਰੂ ਬਿਨ ਗਿਆਨ ਨਾ ਉਪਜੇ, ਗੁਰੂ ਬਿਨ ਮਿਟੇ ਨਾ ਭੇਦ।
ਗੁਰੂ ਬਿਨ ਸੰਸ਼ੇ ਨਾ ਮਿਟੇ, ਜਯ ਜਯ ਗੁਰੂ ਦੇਵ ॥
ਤੀਰਥ ਦਾ ਹੈ ਇਕ ਫਲ, ਸੰਤ ਮਿਲੇ ਫੱਲ ਚਾਰ ।
ਸਤਿਗੁਰੂ ਮਿਲੇ ਅਨੰਤ ਫਲ, ਕਹਤ ਕਬੀਰ ਵਿਚਾਰ ॥
ਭਵ ਭ੍ਰਮਣ ਸੰਸਾਰ ਦੁੱਖ, ਤਾ ਕਾ ਵਾਰ ਨਾ ਵਾਰ ।
ਨਿਰਲੋਭੀ  ਸਤਿਗੁਰੂ  ਬਿਨਾਂ,  ਕੋਣ  ਉਤਾਰੇ  ਪਾਰ ॥
ਪੂਰਾ  ਸਤਿਗੁਰੂ  ਸੇਵਤਾਂ,  ਅੰਤਰ  ਪ੍ਰਗਟੇ  ਆਪ ।
ਮਨਸਾ  ਵਾਚਾ  ਕਰਮਣਾ,  ਮਿਟੇ  ਜਨਮ  ਦੇ  ਤਾਪ ॥
ਸਮ ਇ੍ਰਸ਼ਟੀ ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਮੇਟਾ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਕਾਰ ।
ਜਹ  ਦੇਖੇ  ਤਹਾਂ  ਇੱਕ  ਹੀ,  ਸਾਹਿਬ  ਦਾ  ਦੀਦਾਰ॥
ਆਤਮਭ੍ਰਾਂਤੀ ਸਮ ਰੋਗ ਨਹੀਂ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਵੈਦ ਸੁਜਾਨ।
ਗੁਰੂ ਆਗਿਆ ਸਮ ਪੱਥ ਨਹੀਂ, ਅੋਸ਼ਧ ਵਿਚਾਰ ਧਿਆਨ ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ ਪਦ ਵਿਚ ਸਮਾਂਤ ਹੈ, ਅਹਿਰਹੰਤਾਦੀ ਪਦ ਸਭ ।
ਤਾਤੇਂ  ਸਤਿਗੁਰੂ  ਚਰਨ  ਨੂੰ,  ਉਪਾਸੇ  ਤਜਿ  ਗਰਵ॥
ਬਿਨਾ ਨਯਨ ਪਾਵੇ ਨਹੀਂ, ਬਿਨਾ ਨਯਨ ਦੀ ਬਾਤ ।
ਸੇਵੇ  ਸਤਿਗੁਰੂ  ਕੇ  ਚਰਨ,  ਸੋ  ਪਾਵੇ  ਸ਼ਾਖਸ਼ਾਤ ॥
ਨਰ ਜਨਮ ਕਿਸਦਾ ਹੈ ਸਫਲ
ਦੁਸੰਗ  ਵਿੱਚ  ਜਾਦਾਂ  ਨਹੀਂ,  ਸਤਿਸੰਗ  ਕਰਦਾ  ਨਿੱਤ  ਹੈ।
ਦੁਗ੍ਰੰਥ   ਨਾ   ਪੜ੍ਹਦਾ   ਕਦੀਂ,   ਸਦਗ੍ਰੰਥ   ਪੜ੍ਹਦਾ   ਨਿੱਤ   ਹੈ॥
ਸ਼ੁਭ ਗੁਣ ਵੱਧਾਉਦਾ ਹੈ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਅਵਗੁਣ ਘਟਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ਲ।
ਮਨ  ਸੁੱਧ  ਹੈ  ਵਸ  ਇੰਦਰੀਆਂ,  ਨਰ  ਜਨਮ  ਉਸਦਾ  ਹੈ  ਸਫਲ॥
ਧੰਨ  ਦਾ  ਕਮਾਉਣਾ  ਜਾਣਦਾ,  ਧੰਨ  ਖਰਚ  ਕਰਨਾ  ਜਾਣਦਾ।
ਸ਼ੱਜਣ  ਤੇ  ਦੁਰਜਨ  ਤੁਰੰਤ,  ਸੁੱਖ  ਵੇਖਦੇ  ਹੀ  ਪਹਿਚਾਨਦਾ॥
ਹੋਵੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੈਸਾ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ, ਝੱਟ ਹੀ ਸਮਝ ਕਰ ਦੇਵੇ ਹਲ।
ਧਰਮਗਯ  ਵੀ  ਮਰਮਗਯ  ਵੀ,  ਨਰ  ਜਨਮ  ਉਸਦਾ  ਹੈ  ਸਫਲ॥
ਚਿੰਤਾ  ਨਾ  ਅੱਗੇ  ਦੀ  ਕਰੇ,  ਨਾ  ਸੋਚ  ਪਿੱਛੇ  ਦੀ  ਕਰੇ।
ਜਿਹੜਾ  ਮਿਲੇ  ਸੋ  ਲੈ  ਲੈਵੇ,  ਮਨ  ਵਿੱਚ  ਉਸਨੂੰ  ਨਾ  ਧਰੇ॥
ਜਿਵੇ ਸ਼ੱਵਚ ਦਰਪਣ, ਚਿੱਤ ਆਪਣਾ, ਨਿੱਤ ਤਿਉ ਰਖੇ ਵਿਮਲ।
ਚੜਨ  ਨਾ  ਦੇਵੇ  ਉਸਤੇ  ਮੱਲ,  ਨਰ  ਜਨਮ  ਉਸਦਾ  ਹੈ  ਸਫਲ॥
ਲ਼ੈ ਕੇ ਨਾ ਆਇਆ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਨਾਲ, ਨਾ ਹੀ ਕੁਝ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵੇਗਾਂ।
ਰੌਦਿਆ  ਹੋਇਆ  ਜਨਮਾਂ  ਏਥੇ,  ਹੱਸਦਾ  ਹੋਇਆ  ਜਾਵੇ  ਨਿਕਲ॥
ਰੌਦੇ  ਹੋਏ  ਸਭ  ਛੱਡ  ਕੇ,  ਨਰ  ਜਨਮ  ਉਸਦਾ  ਹੈ  ਸਫਲ।
ਬੰਦੂ  ਨਾ  ਜਾਦੇਂ  ਨਾਲ  ਹਮੇਸ਼ਾ,  ਸਭ  ਰਹਿ  ਜਾਣ  ਹੀ  ਏਥੇ॥
ਨਾਤਾ   ਨਿਭਾਇਆ   ਬਹੁਤ,   ਮਰਘਟ   ਵਿੱਚ   ਪਹੁੰਚਾ   ਆਏ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾ ਸਮਝ ਕੇ ਵਿਵਹਾਰ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਧੀਰ ਜੋ ਕਰਦਾ ਸਰਲ ॥
ਨਾ  ਪ੍ਰੀਤੀ  ਹੀ  ਨਾ  ਵੈਰ  ਹੀ,  ਨਰ  ਜਨਮ  ਉਸਦਾ  ਹੈ  ਸਫਲ।
ਮੇਰੀ  ਦੇਹ  ਹੈ  ਤੂੰ  ਮੰਨਦਾ,  ਤਾਹੀ  ਦੇਹ  ਤੋਂ  ਤੂੰ  ਅਨਯ  ਹੈ॥
ਹੇ ਮਾਲ ਤਂੋ ਮਾਲਿਕ ਅਲੱਗ, ਇਹ ਗੱਲ ਸਭਨੂੰ ਮਨਯ ਹੈ।
ਜਦਂੋਂ ਦੇਹ ਤੋਂ ਤੂੰ ਭਿੰਨ ਹੈ, ਕਿਉ ਫਿਰ ਬਣੇ ਹੈ ਦੇਹ ਮਲ॥
ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੇ ਨੂੰ ਜਾਨੇ ਅਮਲ, ਨਰ ਜਨਮ ਊਸਦਾ ਹੈ ਸਫਲ।
ਤੂੰ  ਜਾਗ੍ਰਤ  ਨੂੰ,  ਸਵਪਨ  ਨੂੰ,  ਅਤੇ  ਨੀਂਦ  ਨੂੰ  ਹੈ  ਜਾਣਦਾ॥
ਇਹ ਹੈ ਅਵੱਸਥਾ ਸ਼ਰੀਰ ਦੀ, ਕਿਉ ਆਤਮ ਇਸਨੂੰ ਮੰਨਦਾ।
ਨਾ ਜਨਮ ਤੇਰਾ ਨਾ ਮਰਨ ਤੇਰਾ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਤਂੋ ਹੀ ਹੈ ਅਟਲ॥
ਜੋ  ਮੰਨਦਾ  ਆਤਮਾ  ਅਚੱਲ,  ਨਰ  ਜਨਮ  ਉਸਦਾ  ਹੈ  ਸਫਲ।
ਕਾਰਨ  ਬਣਿਆ  ਹੈ  ਜਦਂੋ  ਤੱਕ,  ਨਾ  ਕਾਰਯ  ਤੱਦ  ਜਾਣੇਗਾ॥
ਭੋਲਾ, ਬਣਿਆ ਹੈ ਚਿੱਤ ਤੱਦ ਦਾ, ਚੇਤਯ ਨਾ ਛੁਟ ਪਾਏਗਾ।
ਪਾaੁਂਦਾ ਨਹੀ ਸਾਮਗਜਯ ਅਕਸ਼ਯ ਚਿੱਤ ਜਿਸਦਾ ਜਾਏ ਗਲ॥
ਇਸ  ਦਿਲ  ਨੂੰ  ਦੇਵੇ  ਗਲ੍ਹਾ,  ਨਰ  ਜਨਮ  ਉਸਦਾਹੈ  ਸਫਲ।
ਹੇ ਦੁੱਖ ਕੇਵਲ ਮੂਰਖਤਾ
ਜੇਕਰ  ਪੁਤੱਰ  ਹੁੰਦਾ  ਦੁਸਟ  ਤਾਂ,  ਵੈਰਾਗ  ਹੈ  ਸਿਖਾਉਦਾ।
ਪੁੱਤਰ  ਇਛੁੱਕ  ਪਾਉਦਾ  ਦੁੱਖ  ਹੈ,  ਹੈ  ਦੁੱਖ  ਕੇਵਲ  ਮੂਰਖਤਾ॥
ਸੇਵਕ  ਨਾ  ਦਿੰਦੇ  ਦੁੱਖ  ਹੈ,  ਦਿੰਦੇ  ਸਾਰੇ  ਆਰਾਮ  ਹਨ।
ਆਗਿਆ  ਅਨੁਸਾਰੀ  ਹੋਏ  ਹੈ,  ਕਰਦੇ  ਸਮੇਂ  ਤੇ  ਕੰਮ  ਹਨ॥
ਨੇਤ੍ਰ ਆਦਿ ਸੇਵਕ ਨਾਲ ਫਿਰ ਵੀ, ਮੂਰਖ !  ਸੇਵਕ ਚਾਹੂੰਦਾ।
ਪਾਉਦਾ  ਉਸਤੋਂ  ਦੁੱਖ  ਹੈ,  ਹੈ  ਦੁੱਖ  ਕੇਵਲ  ਮੂਰਖਤਾ॥
ਆਤਮਾ ਕਦੀਂ ਮਰਦੀ ਨਹੀਂ, ਮਰਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਦੇਹ ਹੈ।
ਨਾ ਸਰੀਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਅਮਰ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੱਕ ਹੈ॥
ਪਰ ਸਰੀਰ ਵੀ ਨਹੀ ਮਰੇ,ਮਨੁੱਖ  ਮੂਰਖ ਆਸ਼ਾ ਰਖੱਦਾ।
ਪਾਉਦਾ  ਇਸ  ਤਂੋਂ  ਦੁੱਖ  ਹੈ,  ਹੈ  ਦੁੱਖ  ਕੇਵਲ  ਮੂਰਖਤਾ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ
ਛੁੱਡਾ  ਕੇ  ਸਾਰੀ  ਕਾਮਨਾ,  ਕਰ  ਦੇਵੇ  ਹੈ  ਨਿਸ਼ਕਾਮ।
ਸ਼ਾਰੀਆ  ਕਾਮਨਾਵਾਂ  ਦਾ  ਦੱਸੋ  ਘਰ,  ਪੂਰਨ  ਕਰਦੇ  ਕਾਮਨਾ॥
ਮਿੱਥਿਆ ਵਿਸ਼ਯ ਸੁੱਖ ਨੂੰ ਹਟਾ, ਸੁੱਖ ਸਿੰਧੂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਦਸ।
ਸੁੱਖ ਸਿੰਧੂ ਜਲ ਤਂੋ ਪੂਰਨ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੈ ਦਿੰਦਾ ਜਤਾ॥
ਇੱਕ  ਤੁੱਛ  ਵਸਤੂ  ਲੈ  ਕੇ,  ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ  ਸਾਰੀਆ  ਖਤਮ  ਕਰ।
ਪਿਆਲਾ ਪਿਲਾ ਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ, ਮਰ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਮਰ॥
ਸਾਰੇ ਤਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰ, ਪਰਤ੍ਰੰਤਰ ਨੂੰ ਨਿੱਜ ਤੰਤਰ ਕਰ।
ਅਧਿਪਤੀ ਤਂਂੋ ਰਹਿਤ ਦਿੰਦੇ ਬਣਾ, ਡਰ ਤੋਂ ਛੁੱਡਾ ਕੇ ਕਰਦੇ ਨਿਡਰ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਉਹੀ ਧੰਨ ਹੈ ਜਗ  ਮੰਨ ਹੈ।
ਸ਼ੁਰ  ਸਿੱਧ  ਉਸਨੂੰ  ਪੂਜਦੇ,  ਤਾਂ  ਸਮ  ਨਾ  ਕੋਈ  ਹੋਰ  ਹੈ॥
ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੋ ਗੁਰੂ ਦੇਵ ਤੋਂ, ਉਪਦੇਸ਼ ਜਿਹੜਾ ਨਰ ਪਾਏ ਹੈ।
ਭੋਲਾ ! ਤਰ ਜਾਏ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ, ਨਹੀਂ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਆਏ ਹੈ॥
ਈਸ਼ਵਰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੋਂ, ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਰਪਾ ਤੋਂ ਮਰਮ  ਮੈਂ ਪਾਇਆ।
ਗਿਆਨ ਅਗਨੀ ਵਿੱਚ ਅਗਿਆਨ ਕੂੜਾ, ਭਸ਼ਮ ਸਭ ਹੈ ਕਰ ਦਿੱਤਾ॥
ਹੁਣ  ਹੋ  ਗਿਆ  ਹੈ  ਸਵਸੱਥ,  ਲੇਸ਼  ਨਹੀਂ  ਭa  ਹੈ।
ਸ਼ਾਖੀਆ
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੇ ਰਖੀਏ, ਚਲਿਏ ਆਗਿਆ ਮਾਹੀਂ।
ਕਹੇ ਕਬੀਰ ਤਾਂ ਦਾਸ ਨੂੰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਡਰ ਨਾਹੀਂ॥
ਗੁਰੂ ਮਾਨੁਸ਼ ਕਰਿ ਜਾਣਦੇ, ਤੇ ਨਰ ਕਹੀਏ ਅੰਧ।
ਮਹਾ ਦੁੱਖੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਅੱਗੇ ਜਨਮ ਦੇ ਬੰਦ॥
ਨਾਮ ਰਤਨ ਧਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਖਾਨ ਖੁੱਲੀ ਘਟ ਮਾਹੀਂ।
ਸੇਤ  ਮੇਤ  ਹੀ  ਦੇਤ  ਹੈ,  ਗ੍ਰਾਹਕ  ਕੋਈ  ਨਾਹੀਂ॥
ਨਾਮ ਬਿਨਾਂ ਬੇਕਾਮ ਹੈ, ਛੱਪਣ ਕੋਟੀ ਬਿਲਾਸ।
ਕਾ ਇੰਦਰਾਸਨ ਬੈਠਾਇa, ਕਾ ਬੈਕੁੰਠ ਨਿਵਾਸ॥
ਸਿਮਰਿਨ ਤੇ ਸੁੱਖ ਹੋਤ ਹੈ, ਸਿਮਰਿਨ ਤੇ ਦੁੱਖ ਜਾਏ।
ਕਹ ਕਬੀਰ ਸਿਮਰਿਨ ਕੀਤੇ, ਸਾਈਂ ਮਾਹੀਂ ਸਮਾਏ॥
ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ
ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਗੁਰੂ ਵਿਸਨੂੰ, ਗੁਰੂ ਦੇਵ ਮਹੇਸ਼ਵਰਾ।
ਗੁਰੂ ਸਾਖਸ਼ਾਤ ਪ੍ਰਰਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤਸਮੈ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਵੇ ਨਮਾਹ॥
ਧਿਆਨ ਮੂਲਮ ਗੁਰੂ ਮੂਰਤੀ ਪੂਜਾ ਮੂਲਮ ਗੁਰੂ ਪਦਮ।
ਮਤੰਰ ਮੂਲਮ ਗੁਰੂ ਵਾਕਮ ਮੋਕਸ਼ ਮੂਲਮ ਗੁਰੁ ਕ੍ਰਿਪਾ॥
ਅਖੰਡਮੰਡਲਾਕਾਰਮ ਵਿਆਪਤਮ ਯੇਨ ਚਰਾਚਰਮ।
ਤਤਪਦਮ ਦਰਸ਼ੀਤਮ ਯੇਨ ਤਸ਼ਮੈ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਵੇ ਨਮਾਹ॥
ਤਵਮੇਵ ਮਾਤਾ ਚ' ਪਿਤਾ ਤਵਮੇਵ ਤਵਮੇਵ ਬੰਦੂ ਚ' ਸਖਾ ਤਵਮੇਵ।
ਤਵਮੇਵ ਵਿੱਦਿਆ ਦਰਵਿਅਮ ਤਵਮੇਵ, ਤਵਮੇਵ ਸਰਵਮ ਮਮ ਦੇਵ ਦੇਵ॥
ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦਮ ਪਰਮਸੂਖਦਮ ਕੇਵਲਮ ਗਿਆਨਮੂਰਤੀ।
ਦੁਵੰਦਾਤੀਤਮ ਗਗਨਸਦ੍ਰਿਸਰਮ ਤਤੱਮਸਿਆਦਿ ਲਛੱਮ॥
ਏਕਮ  ਨਿਤਯ  ਵਿਮਮਚਲਮ  ਸਰਵੀਧੀਸਾਖੀਭੂਤਮ।
ਭਾਵਾਤੀਤਂ  ਤ੍ਰਿਗੁਣਰਹਿਤਮ  ਸਤਿਗ੍ਰੁਰੂ  ਤਮ  ਨਮਾਮਿ॥
ਗੁਰੂ ਵੰਦਨਾ
ਜਯ ਸਦਗ੍ਰੁਰੂ ਦੇਵਨ ਦੇਵ ਵਰਮ, ਨਿੱਜ ਭਗਤਨ ਰਕਸ਼ਮ ਦੇਹ ਧਰਮ।
ਪਰ ਦੁੱਖ ਹਰਮ ਸੁੱਖ ਸ਼ਾਤੀ ਕਰਮ, ਨਿਰੁਪਾਧੀ ਨਿਰਾਯਮ ਦਿਵਿਆ ਪਰਮ॥
ਜਯ ਕਾਲ ਅਬਾਦਿਤ ਸ਼ਾਤੀ ਮਯ, ਜਨ ਪੋਸ਼ਕ ਸ਼ੋਸਕ ਤ੍ਰਾਪ ਤਿਅਮ।
ਭਯ ਭੰਜਨ ਦੇਤ ਪਰਮ ਅਭਿਅਮ, ਮਨ ਰੰਜਨ ਭਾਵਿਕ ਭਾਵ ਪ੍ਰਿਅਮ॥
ਮਮਤਾਦਿਕ ਦੋਸ਼ ਨਸਾਵਤ ਹੈ, ਸਮ ਆਦਿਕ ਭਾਵ ਸ਼ਿਖਾਵਤ ਹੈ।
ਜਗ ਜੀਵਨ ਪਾਪ ਨਿਵਾਰਤ ਹੈ, ਭਵਸਾਗਰ ਪਾਰ ਉਤਾਰਤ ਹੈ॥
ਕਹੁ ਧਰਮ ਬਤਾਵਤ ਧਿਆਨ ਕਹੀ, ਕਹੂ ਭਗਤੀ ਸਿਖਾਵਤ ਗਿਆਨ ਕਹੀ।
ਉਪਦੇਸ਼ਤ ਨੇਮ ਅਰੁ ਪ੍ਰੇਮ ਤੁਮਰੀ, ਕਰਤੇ ਯੋਗ ਅੋਰ ਕਸ਼ੇਮ ਤੁਮਹੀ॥